Menukaart online zetten: pdf, QR-code of tekst op je website?
In dit artikel
Zet je menukaart online als tekst op een eigen pagina van je website, niet alleen als pdf. Tekst leest prettig op een telefoon, is in een minuut aan te passen en wordt door Google en AI-assistenten begrepen. Een QR-code op tafel laat je naar diezelfde pagina wijzen, via je eigen domein, zodat de code blijft werken. Over de 14 wettelijke allergenen moet je gasten kunnen informeren, schriftelijk of mondeling. Verkoop je online, dan horen de allergenen in de bestelomgeving te staan of moet een gast ze telefonisch kunnen opvragen. Prijzen noem je inclusief btw.
Menukaart online: pdf, QR-code of gewone webpagina
Je menukaart online zetten kan op drie manieren. Ze lijken op elkaar, maar ze leveren iets heel anders op.
| Vorm | Voordeel | Nadeel | Wanneer |
|---|---|---|---|
| Pdf van de gedrukte kaart | Staat er in vijf minuten | Inzoomen op een telefoon, lastig bij te houden, nauwelijks te meten | Hooguit als extra download |
| Menu in een losse QR-tool | Snel klaar, soms met bestellen aan tafel | Staat op het domein van een ander, vaak met abonnement | Als je aan tafel wilt laten bestellen |
| Tekst op je eigen website | Leesbaar, vindbaar en op één plek bij te houden | Moet één keer goed worden opgezet | Bijna altijd de basis |
Mijn advies is steeds hetzelfde: maak van je menukaart een gewone pagina op je eigen site en laat de QR-code en Google daarnaar wijzen. Eén bron, drie plekken. De rest van dit artikel legt uit waarom, en waar je op let bij allergenen, prijzen en vindbaarheid.
Hoe de menukaart past in de rest van de site, staat in website voor je restaurant.
Waarom een pdf-menukaart tegen je werkt
De pdf is populair omdat hij er al is. De drukker kreeg hem ook. Online zit hij je op zes manieren in de weg.
- Lezen op een telefoon. Een kaart op A4 past niet op een scherm van vijftien centimeter. De gast zoomt in, schuift heen en weer en is de weg kwijt.
- Bijhouden. Elke wijziging is een nieuw bestand. Het oude blijft staan onder een naam als menukaart-voorjaar-def2.pdf, en Google toont het soms nog maanden.
- Vindbaarheid. Google kan een pdf lezen, maar toont hem los van je site: zonder navigatie, zonder reserveerknop.
- Toegankelijkheid. Een pdf uit een opmaakprogramma heeft vaak geen leesvolgorde. Wie een schermlezer gebruikt, krijgt dan de gerechten en prijzen door elkaar te horen.
- Vertalen. Elke taal is een eigen bestand, dat je bij elke prijswijziging opnieuw moet maken.
- Meten. Je ziet hooguit dat het bestand is geopend, niet wat er daarna gebeurde.
Een foto van de menukaart is nog een stap slechter. Die kan Google niet lezen, en een schermlezer evenmin.
De pdf mag blijven als extra, bijvoorbeeld voor een groepsmenu dat iemand wil doorsturen. Hij is alleen geen menukaart voor een gast op straat.
QR-menukaart: de code is het makkelijke deel
Een QR-code is een link in een vorm die een camera kan lezen. Hem maken kost een minuut en niets. Wat telt, is wat erachter zit.
- Laat de code naar je eigen domein wijzen. Bijvoorbeeld naar de menupagina van je site. Dan pas je de kaart aan zonder nieuwe stickers te drukken. Bij een zogeheten dynamische code van een QR-dienst loopt de link via het adres van die dienst. Stop je met betalen of stopt de dienst, dan kan elke sticker op elke tafel in één keer dood zijn.
- Druk hem groot genoeg af, met donkere blokjes op een lichte ondergrond. Test met een paar telefoons, bij het licht dat er 's avonds in je zaak is. Kaarslicht is geen daglicht.
- Zet erbij wat er gebeurt. "Scan voor de menukaart", met het webadres uitgeschreven voor wie niet kan of wil scannen.
- Zorg voor bereik. Een lichte pagina laadt ook op matig mobiel internet. Een pdf van acht megabyte niet.
- Houd een papieren kaart achter de hand. Niet elke gast wil aan tafel op zijn telefoon kijken.
- Meet de scans apart. Met een kleine toevoeging aan de link zie je in je statistieken hoeveel mensen via de tafel kwamen. Hoe dat werkt, staat in UTM-tags.
Menu bekijken via een QR-code is iets anders dan bestellen en betalen aan tafel. Dat laatste is een systeem dat aan je kassa hangt, met eigen kosten en een eigen afweging voor je bediening. Begin met de kaart. Bestellen aan tafel is een aparte beslissing.
Menukaart als tekst op je website: zo bouw ik hem op
Bij de sites die ik bouw, is de menukaart geen stuk opgemaakte tekst, maar een lijst met gerechten in het beheersysteem. Elk gerecht heeft vaste velden:
- naam;
- korte beschrijving;
- prijs;
- allergenen;
- labels zoals vegetarisch of veganistisch;
- eventueel een foto.
De pagina bouwt daar zelf de kaart van. Bovenaan staan sprongen naar lunch, diner, dranken en desserts, zodat niemand door drie schermen wijn hoeft te scrollen om bij de hoofdgerechten te komen.
Dat levert in de praktijk vier dingen op:
- Je past een prijs aan op één plek. De website, de QR-code en de menulink in Google tonen daarna hetzelfde.
- Het adres van de pagina verandert nooit. Stickers, advertenties en links van anderen blijven werken, ook na een seizoenswissel.
- Een gerecht kan tijdelijk uit. Je zet het op niet zichtbaar in plaats van het weg te gooien, en volgend jaar zet je het weer aan.
- Er staat een datum bij. "Kaart bijgewerkt op" voorkomt discussie aan tafel.
Wat ik bewust niet doe: prijzen of gerechten in een plaatje zetten. Dat ziet er soms mooi uit, maar geen zoekmachine en geen schermlezer kan het lezen.
Allergenen op de menukaart: wat de NVWA vraagt
Je moet gasten kunnen informeren over 14 allergenen, van glutenbevattende granen en noten tot selderij, mosterd en lupine. Bij granen en noten geef je aan om welke soort het gaat. De NVWA beschrijft twee manieren:
| Manier | Wat het inhoudt | Voorwaarden |
|---|---|---|
| Schriftelijk | Op de menukaart, op kaartjes, of met een verwijzing naar een plek waar de gast het kan lezen | De informatie is voor de gast te vinden op de plek waar je het eten aanbiedt |
| Mondeling | Een medewerker geeft de informatie vóór de bestelling | De informatie ligt schriftelijk of elektronisch klaar voor personeel en inspecteurs, en er hangt een zichtbare melding, zoals "Vraag onze medewerkers om informatie over allergenen" |
Verkoop je online, bijvoorbeeld via een eigen bestelpagina, dan vermeld je volgens de NVWA in de webshop welke allergenen in de producten zitten. Een telefoonnummer waar gasten de informatie kunnen opvragen, mag ook.
Voor de online menukaart betekent dat in mijn aanpak:
- Allergenen per gerecht, als tekst. Pictogrammen zijn prettig, maar alleen met een legenda en een tekst erachter. Een pictogram zonder omschrijving bestaat voor een schermlezer niet.
- Eén bron. De allergenen op de site komen uit dezelfde lijst als de matrix in de keuken. Twee lijsten naast elkaar lopen vroeg of laat uiteen.
- Een zin over de keuken. Bijvoorbeeld dat je gasten met een allergie vraagt het altijd te melden bij de bediening. Een filter op de site vervangt dat gesprek niet.
- Vertalingen laten nakijken. Een verkeerd vertaald ingrediënt is geen taalfout maar een risico.
Wissel je vaak van kaart, dan is dit het onderdeel waar het misgaat: het gerecht verandert, de allergenen op de site niet. Koppel het bijwerken daarom aan het moment waarop de kaart wisselt. Waar AI je helpt bij menuteksten en vertalingen, en waar niet, lees je in AI in de horeca.
Dit is geen juridisch advies. De regels en hulpmiddelen staan bij de NVWA.
Prijzen op je online menukaart
Gasten kiezen mede op prijs. Een kaart zonder prijzen leest als "duur" of als "ze verbergen iets", en een deel van je bezoekers klikt dan door naar een zaak die het wel laat zien. De algemene afweging staat in wel of geen prijzen op je website. Voor een restaurant is het antwoord vrijwel altijd: wel.
Drie regels houd ik aan:
- Inclusief btw en zonder verrassingen. Volgens de ACM noem je consumenten de prijs in euro's inclusief btw, met kosten waar de klant niet omheen kan erbij. Reken je een vast bedrag voor brood of een couvert, zet dat dan op de kaart.
- Gelijk aan de kaart op tafel. Een gast die online € 24 zag en aan tafel € 27 leest, voelt zich bedrogen, ook als het een vergissing was. Met één bron kan dat niet gebeuren.
- Duidelijk bij wisselende prijzen. Staat er "dagprijs" of "vanaf", zorg dan dat de bediening het bedrag kent en noemt.
Vindbaarheid: gerechten zijn zoekwoorden
Mensen zoeken niet alleen op "restaurant" met een plaatsnaam. Ze zoeken op een gerecht, een keuken of een wens: een veganistische lunch, glutenvrij uit eten, een bepaald soort vis. Een menukaart als tekst maakt je vindbaar op al die woorden. Een pdf doet dat zelden, een foto nooit.
Wat ik daarvoor inricht:
- Gestructureerde data. In de code van de pagina staat dat dit het menu van een restaurant is, met een link ernaartoe. Zoekmachines hoeven dan niet te raden. Uitleg staat in structured data.
- De menulink in je Google Bedrijfsprofiel, die naar dezelfde pagina wijst. Wat je daar verder invult, lees je in Google Bedrijfsprofiel voor restaurants.
- Foto's met een beschrijving. Bij een gerecht met een foto hoort een tekst die zegt wat erop staat. Hoe je die schrijft, staat in alt-tekst.
- Tekst die een AI-assistent kan lezen. Wie aan een assistent vraagt waar hij vanavond vegetarisch kan eten, krijgt een antwoord op basis van wat leesbaar online staat. Meer daarover in gevonden worden in ChatGPT.
Wat ik bouwde, en wat het kost
Twee menukaarten uit mijn eigen werk. Bij Sushito, een restaurantconcept met sushi en burrito's, kreeg elk gerecht op de nieuwe website een professionele foto en een heldere beschrijving, en de site is in meerdere talen te beheren. Bij North Orleans, een woonconcept met een eigen restaurant, was het menu op de oude site lastig te vinden. Op de site die ik bouwde staat het overzichtelijk in beeld, en bezoekers vinden sneller wat ze zoeken. De projecten staan bij de cases.
Een menukaart als beheerbare lijst is een onderdeel van de website, geen los product. Een WordPress-website maak ik vanaf € 1.500, en het onderhoud kost € 50 per maand. Meerdere vestigingen met elk een eigen kaart, of een kaart in drie talen met een bestelroute erachter, vraagt maatwerk; dat begint bij € 3.500. Goede foto's van je gerechten komen daar los bij. Waar je dan op let, staat in foodfotografie voor je restaurant.
Conclusie: één menukaart, drie plekken
Zet je menukaart online als tekst op je eigen website. Laat de QR-code op tafel en de menulink in Google naar die ene pagina wijzen, via je eigen domein. Dan klopt de kaart overal, pas je een prijs aan in een minuut en kunnen gasten, Google en AI-assistenten lezen wat je serveert. Zet de allergenen per gerecht erbij uit dezelfde bron als je keukenmatrix, noem prijzen inclusief btw en houd een papieren kaart achter de hand voor wie dat prettiger vindt.
Voor jou betekent dat: nooit meer drie versies van dezelfde kaart, en een pagina die elke dag gasten aantrekt in plaats van een bestand dat veroudert. Ik bouw de kaart zo dat je hem daarna zelf bijhoudt. Hoe de rest van je marketing daarop aansluit, lees je in horeca marketing, en wat een website bij mij kost in de prijslijst.
Veelgestelde vragen
Hoe maak ik een QR-code voor mijn menukaart?
Een QR-code is een link in een vorm die een camera kan lezen. Je maakt hem in een minuut met een gratis generator. Belangrijker is waar hij heen wijst: laat hem verwijzen naar een vaste pagina op je eigen domein, zoals de menupagina van je website. Dan kun je de kaart aanpassen zonder nieuwe stickers te drukken. Test de code op een paar telefoons, bij het licht dat er 's avonds in je zaak is.
Is een allergenenkaart verplicht in een restaurant?
Je moet gasten kunnen informeren over 14 allergenen, maar de vorm kies je zelf. Volgens de NVWA mag dat schriftelijk, bijvoorbeeld op de menukaart of op een plek waar gasten het kunnen nalezen, of mondeling. Informeer je mondeling, dan moet de informatie schriftelijk of elektronisch klaarliggen voor je personeel en de inspecteurs, en hangt er een zichtbare melding dat gasten ernaar kunnen vragen. Dit is geen juridisch advies.
Kan ik gratis een digitale menukaart maken?
Ja. Een pdf uploaden of een gratis QR-tool gebruiken kost niets. Je betaalt op een andere manier: een pdf leest slecht op een telefoon en is lastig bij te houden, en een menu in een losse tool staat op het domein van een ander. Heb je al een website, dan is een menupagina met tekst de goedkoopste oplossing op de lange termijn, omdat je er één keer werk in stopt en hem daarna zelf bijhoudt.
Moeten er prijzen op mijn online menukaart staan?
Gasten kiezen een restaurant mede op prijs, dus een kaart zonder prijzen kost je bezoekers. Noem je een prijs, dan is dat volgens de regels van de ACM de prijs in euro's inclusief btw en inclusief kosten waar de gast niet omheen kan. Zorg dat de prijzen op je site gelijk zijn aan die op tafel. Dat lukt het best als website, QR-code en Google dezelfde pagina gebruiken.
Benieuwd hoe ik dit in de praktijk aanpak?
Het pitchdeck laat de hele werkwijze zien.
Geschreven door Dennis Boekhout
Marketing freelancer uit 's-Hertogenbosch. Volg op LinkedIn (opent in een nieuw tabblad)
